एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति
२२२
मृच्छकटिके

मारयिष्यामि । कथं सुमृता ? भवतु, एतेन प्रोवारकेण प्रछायाम्येनाम् । अथवा भाभीक्षित एषः, सस्कोऽप्यायैपुरुषः प्रत्यभिज्ञास्यति । भवतु, एतेन वातालीपुञ्जितेन शुष्कपर्णपुटेन प्रच्छादयामि । भवतु, एवं तावत् । सप्रितम- धिकरणं गत्वा व्यवहारे लेखयामि, यथा-अर्थस्य कारणासार्थवाहक चारुदत्त केन मदीयं पुष्पकरण्डकं जीर्णोद्यानं प्रवेश्य वसम्धसेना व्यापादितेति ।

चारुदत्तविनाशाय करोमि कपट नवम्।।
नगयो विशुद्धाय पशुधातमिव दारुणम् ॥

भवतु, गच्छामि । अविद मादिके । येन येन गच्छामि मार्गेण, तेनैवैष दुष्ट- श्रमणको गृहीतकषायोदकं चीवरं गृहीस्वागछति । एष मया नासां छिपवा माहितः कृतवैरः कदापि मां प्रेक्ष्यैतेन मारितेति प्रकाशयिष्यति । तत्कथं गच्छामि ? । भवतु एतमर्धपतितं प्राकारखण्डमुलक्ष्य गच्छामि ।

एषोऽस्मि त्वरितत्वरितो लङ्कानगर्यो गगने गर्छन् ।
भूम्यां पाताले हनूमच्छिखर इव महेन्द्रः ॥]

( इति निष्क्रान्तः)

(प्रविश्यापटीक्षेपेण )

 संवाहको मितुः----पक्खालिदे एशे मए चीवलखेडे । किं णु हु शाहाए शुक्खावईश्शं । इध वाणला विलुप्पंति । किं तु हैं भूमीए धूलीदोशे होदि, तो कहिं पशालिअ शुक्खावइश्शं । ( दृष्ट्वा ) भोदु, इध वादालीपुंजिदे शुक्खवत्तसंचए पशालइश्शं । ( तथा कृत्वा ) णमो बुद्धश्श । ( इत्युपविशति ) भोदु, धम्मक्खलाई उदाहलामि । (“पंचजण जेण मालिदा' (८।२ ) इत्यादि पूर्वोतं पठति ) अधवा अलं


गगने गच्छन् । भूमौ पाताळे इनुच्छिखरादिव महेन्द्रः । महेन्द्रशिखरादिव हनुमानित वक्तव्ये शकारोकत्वाद्विपरीतम् । 'अअट्' इति पाठे अष्ट्रकशिखरा- दित्यर्थः । व्याहृतोपममिदं तावत् ॥ ४५ ॥ तथेति प्रसाये । भवतु, बर्माक्ष- टिप्प:---! नेपथ्यपटमुद्धाव्य प्रविष्ट इत्यर्थः । यस्तावदेवमेवगतः पात्रविशेषः

सोफ्टाकैयेणेति नाटके संकेतः । एवमेवाऽपि बोध्यम् ।