प्रमुखा विकल्पसूचिः उद्घाट्यताम्
एतत् पृष्ठम् अपरिष्कृतम् अस्ति
२८२
मृच्छकटिके

 चारुदत्तः-किं बहुना । (“प्रभवति--' [१०॥३४] इत्यादि श्लोक पठति )

 चाण्डाल-( खङ्गमाकृष्य ) अजचादत्त ! उत्तीर्ण भविअ समं चिट्ठ । एक्कप्पहालेण मालिअ तुमं शग्गं गेम्छ । [ आर्यचारुदस ! उसानो भूत्वा समं तिछ । एकप्रहारेण मारयित्वा त्वां स्वर्ग नयामः ।]

( चारुदत्तस्तथा तिष्ठति )

 चाण्डाल---( प्रहर्तुमीहते, खपतनं हस्तादभिनयन् ) ही, कधं

अट्रिदे शलोशं मुट्ठीए मुट्टिणा गहीदे वि ।।
धलणीऐ कीश पडिदे दालुणके अशणिशण्णिहे खग्गे ॥ ३६ ॥

जधा एदं शत्रुतं, तधा तक्कमि ण विवज्जदि अज्जचालुदते ति । भअ- वदि शझवाणि ! पशीद पशीद । अवि णाम चालुदत्तश्श मोक्खे भये, तो अणुगहीदं तु चांडालउलं भवे । [ ही, कथम्

आकृष्टः सरोष मुष्टौ मुष्टिना गृहीतोऽपि ।।
धरण्या किमर्थं पतितो दारुणकोऽशनिसंनिभः खङ्गः ॥

यथैतरसंवृत्तम्, तथा तर्कयामि न विपद्यत आर्य चारुदत्त इति । भगवति समयासिनि प्रसीद प्रसीद । अपि नाम चारुदत्तस्य मोक्षो भवेत् , सदानु- गृहीतं त्वया चाण्डालकुलं भवेत् ।]

 अपरः--जधाण्णत्तं अणुचिट्ठम्ह । [ यथाज्ञप्तमनुतिष्ठायः ।]

 प्रथमः–भोदु, एवं कलेम्ह । [ भवतु, एवं कुर्वः ।]

( इत्युभौ चारुदत्त शूले समारोपयितुमिच्छतः )


तोऽपि । धरण्यां किमिति निपतितो दारुणकोऽशनिसंनिभः खङ्गः १ ॥ ३६ ॥ सयवासिनि । सत्यः पर्वतविशेषः । तत्रस्थ दुर्गं स्वकुलदेवतः संबोधयति ।।