← सर्गः ३१ रामायणम्/सुन्दरकाण्डम्
सुन्दरकाण्डम्
वाल्मीकिः
सर्गः ३३ →

ततः शाखान्तरे लीनं दृष्ट्वा चलितमानसा । 
वेष्टितार्जुनवस्त्रं तं विद्युत्सङ्घातपिङ्गलम् ।। ५.३२.१।। 

सा ददर्श कपिं तत्र प्रश्रितं प्रियवादिनम् । 
फुल्लाशोकोत्कराभासं तप्तचामीकरेक्षणम् ।। ५.३२.२।। 

मैथिली चिन्तयामास विस्मयं परमं गता । 
अहो भीममिदं रूपं वानरस्य दुरासदम् । 
दुर्निरीक्ष्यमिति ज्ञात्वा पुनरेव मुमोह सा ।। ५.३२.३।। 

विललाप भृशं सीता करुणं भयमोहिता । 
रामरामेति दुःखार्ता लक्ष्मणेति च भामिनी ।। ५.३२.४।। 

रुरोद बहुधा सीता मन्दं मन्दस्वरा सती ।। ५.३२.५।। 

सा तं दृष्ट्वा हरिश्रेष्ठं विनीतबदुपस्थितम् । 
मैथिली चिन्तयामास स्वप्नो ऽयमिति भामिनी ।। ५.३२.६।। 

सा वीक्षमाणा पृथुभुग्नवक्त्रं शाखामृगेन्द्रस्य यथोक्तकारम् । 
ददर्श पिङ्गधिपतेरमात्यं वातात्मजं बुद्धिमतां वरिष्ठम् ।। ५.३२.७।। 

सा तं समीक्ष्यैव भृशं विसंज्ञा गतासुकल्पेव बभूव सीता । 
चिरेण संज्ञा प्रतिलभ्य भूयो विचिन्तयामास विशालनेत्रा ।। ५.३२.८।। 

स्वप्ने मया ऽयं विकृतो ऽद्य दृष्टः शाखामृगः शास्त्रगणैर्निषिद्धः । 
स्वस्त्यस्तु रामाय सलक्ष्मणाय तथा पितुर्मे जनकस्य राज्ञः ।। ५.३२.९।। 

स्वप्नो ऽपि नायं नहि मे ऽस्ति निद्रा शोकेन दुःखेन च पीडितायाः । 
सुखं हि मे नास्ति यतो ऽस्मि हीना तेनेन्दुपूर्णप्रतिमाननेन ।। ५.३२.१०।। 

रामेति रामेति सदैव बुद्ध्या विचिन्त्य वाचा ब्रुवती तमेव । 
तस्यानुरूपां च कथां तमर्तमेव प्रपश्यामि तथा श्रृणोमि ।। ५.३२.११।। 

अहं हि तस्याद्य मनोभवेन संपीडिता तद्गतसर्वभावा । 
विचिन्तयन्ती सततं तमेव तथैव पश्यामि तथा शृणोमि ।। ५.३२.१२।। 

मनोरथः स्यादिति चिन्तयामि तथापि बुद्ध्या च वितर्कयामि । 
किं कारणं तस्य हि नास्ति रूपं सुव्यक्तरूपश्च वदत्ययं माम् ।। ५.३२.१३।। 

नमो ऽस्तु वाचस्पतये सवज्रिणे स्वयम्भुवे चैव हुताशनाय च । 
अनेन चोक्तं यदिदं ममाग्रतो वनौकसा तच्च तथा ऽस्तु नान्यथा ।। ५.३२.१४।। 

इत्यार्षे श्रीमद्रामायणे वाल्मीकीये आदिकाव्ये श्रीमत्सुन्दरकाण्डे द्वात्रिंशः सर्गः ।। ५.३२।।